Cerkak bahasa jawa

LELAKON

Ujare para winasis, apa sing tumiba marang kabeh mahkluk ciptaane Gusti Allah, klebu menungsa, wis adhedhasar garising kodrat. Ora ana sing bisa nulak. Ora bisa milih lair minangka apa.

“Tumrap mahkluk neng alam donya iki, lelakon sing dialami mono mung saderma. Awake dhewe iki mung saderma nglakoni,” kandhane Partinah nalika njawab pitakonku, keneng apa tangan kiwaku ora ana drijine.

Aku pancen asring ngresula menyang wongtuwa,  krana saka sedulur wolu, mung aku dhewe sing ora ganep. Kabeh dulurku —lanang enem, wadon loro— perangan awake jangkep. Komplit, ana sikil, tangan, mripat, kuping lan sirah. Bareng aku?

Ora nggumunake menawa cacade awak iki ndadekake aku banjur ora tatag ngadhepi kahanan.  Aku ngrasa kurang bebas, mindher yen kumpul karo kanca sekolah, kanca dolan, kanca ngaji, uga sapa wae yen ketemu neng dalan. Apa maneh mlebu toko utawa pasar. Mlaku samlaku, obah ngiwa obah nengen, sarwa ora kepenak. Kidhung, kaya-kaya kabeh mripat padha nguwasi saparipolahku.

“Ngganthenge pancen oleh, pawakan gedhe dhuwur, pinter, kulite nguning langsep, mripat, alise kabeh sarwa sempurna. Mung kuciwane tangane iku,” grenenge sawijining pawongan sing tau dakrungu. Embuh dilairake apa mung sumimpen njero dhadha, aku bisa ngira-ira pikirane wong-wong yen dhong meruhi aku.

Pancen isih akeh wong sing nandhang tuna daksa luwih nemen tinimbang aku. Sing ora duwe sikil babar pisan, sing ora normal mripate, sing kupinge ora kena digawe ngrungokake, sing irunge pesek, sing tangan lorone mung sewatese kelek, uga ora sethithik wong sing idiot.

Yen dibandhing karo wong-wong mau, mesthine aku isih luwih ganep. Nanging sapa wonge  sing gelem duwe awakdisable kaya aku iki? Uwong sing sarwa genep wae kadhang isih kenggonan rasa kurang percaya dhiri, apa maneh sing cacad.

Pengin nutugake menyang bangku kuliyah satamate SMA dakkira wajar. Nanging rehne wong tuwaku petani cilik ongkak-angkik, kepeksa pangimpen bisa mlebu pawiyatan luhur dakguwang. Tangeh lamun kelakone, ora beda ngenteni tekane orong-orong nggendhong gong.

Lulus SMA kanthi nggawa titel panji klanthung sangsaya nambahi rasa sumpegku. Ngene salah, ngono kliru. Mlaku mrana, njangkah mrene kikuk.

“Wong urip kok dadi tontonan terus,” grenengku keranta-ranta.

Kabeh wong urip butuh mangan, butuh samubarang kanggo nyukupi kebutuhane. Supaya oleh dhuwit, aku kudu nyambutgawe. Yen ora gelem nyambut gawe, mesthi bakal kaliren. Mokal njagakake wong tuwa terus. Nanging aku arep nyambutgawe apa? Perusahaan ngendi sing gelem nampa wong cacad kaya aku ngene iki?

Ning kepriye maneh, aku kudu mbudidaya. Mosok mung………….